Historia

Bratysława ma bogatą historię, która trwa dwa tysiąclecia. Pierwsze możliwe zasiedlenie Bratysławy datuje się już w roku 5000 p.n.e. W I wieku p.n.e. Celtowie zbudowali sobie obronne osiedla na Dewine i w Batysławie. W tym czasie powstała celtyjska mennica, która biła ,,biateki´´ celtyjskie srebrne monety. W pierwszych wiekach naszej ery przywędrowali tu Rzymianie, którzy wyznaczyli na Dunaju swoje imperium (limes romanus), zakładając nad rzeką liczne obozy. Pierwsze plemiona słowiańskie zasiedliły te tereny w V- VI wieku n. e. W latach 623 – 658 była na terenie Bratysławy Samowa Rzesza. W VII i VIII wieku miasto zostało centrem Awarska – Rzeszy Słowiańskiej, co dla historii Słowacji miało duże znaczenie. Historię Słowian zaczęto pisać w IX wieku, gdy powstało Państwo Wielkomorawskie. Wtedy miejsce, w którym dzisiaj stoi Zamek Bratysławski, zostało centrem administracji, kościoła i wojska. Pierwsza wzmianka o Bratysławie (jako Brezalauspurc) jest zapisana w Kronice Salzburskiej a pochodzi z 907 roku. W X – XI wieku n.e. Bratysława zostaje pograniczną twierdzą Węgier, siedzibą żupana i kapituły. Od roku 1291 Bratysława używała miejskie przywileje, które jej nadał król Andrzej II., co spowodowało że Bratysława została wolnym miastem kólewskim i że mógł się rozwijać handel i rzemiosło. W 1430 roku Zygmund Luksemburczyk ogłosił przywilej monet a prawo użycia herbu w 1436 roku. Wszystkie te prawa utwierdził w roku 1464 król Węgier Maciej Korwin, złotą bulą. Ten sam król założył w 1465 roku pierwszy uniwersytet w Bratysławie – Academia Istripolitana. W 1536 roku za panowania Habsburgów, Bratislawa została stolicą Węgier, miastam sejmu i centrem urzędowym. W tym samym roku miasto zostaje miastem koronacyjnym królów Węgierskich a siedzibą arcybiskupa w 1543 roku. Panowanie Marii Teresy (1740 – 1780 ) był okresem największego rozkwitu miasta. Właśnie w tym czasie Bratysława została najważniejszym, największym miastem Słowackim i ekonomicznie najbardziej znaczącym miastem dla Węgier. Zamek został królewską siedzibą. W 1775 roku Maria Teresa nakazała zburzyć mury, bramy miasta i zasypać fosę, która była wokół całego miasta. Powstał tak dalszy teren dla budowy pałaców a w miejscu fosy powstała promenada, na której w roku 1776 zbudowano teatr miejski. Budowano budynki kościelne, przebudowano i zwiększono zamek, powstały nowe ulice, liczba mieszkańców podniosło się trzykrotnie, pulsowało tu życie toważyskie i kulturalne. Nowiną w architekturze miasta były budowle pałaców letnich z ogrodami na peryferii miasta. Za panowania syna Marii Teresy, Józefa II., Bratysława straciła swoich 5 minut. W roku 1783 Józef II. nakazał przeprowadzić centralne urzędy do Budyszynu, klejnoty koronacyjne do Wienia a Bratysława już nie była nadal stolicą Węgier. To spowodowało masową przeprowadzkę szlachty z miasta. Początek XIX wieku rozpoczęły wojny napoleońskie. W roku 1805 po bitwie pod Austerlitz, został podpisany tak zwany pokój Bratysławski między Francią i Austrią w Sali Lustzanej, która się znajduje w Pałacu Prymasowskim. Lecz rozejm między Francią i Austrią nie trwał zbyt długo, bowiem w 1809 roku wojska napoleońskie zniszczyły miasto armatami z prawego brzegu Dunaju. W 1811 roku spłonął zamek podpalony nieumyślnie przez stacjonujące tam wojska napoleońskie. Z XIX wieku warto wspomnieć pierwszy statek parowy, który płyną po Dunaju, kolej konną i pierwszy tramwaj. Pierwszy most na Dunaju był otwarty w 1891 roku. Bratysławski transport tramwajowy należy do najstarszych w Europie (1895), funkcjonował wcześniej niż we Wiedniu i Budapeszcie. 4.03. 1939 Bratysława została stolicą Republiki Słowackiej aż do roku 1945. Po powstaniu Czechosłowacji, stolicą została Praga a Bratysława administracyjno-gospodarczym centrem. Umową o federacji Czechosłowackiej z 30. 10. 1969 Bratysława została stolicą Słowackiej Republiki socjalistycznej. Umowę podpisano na wzgórzu zamkowym. 1.1. 1993 Bratysława została stolicą samodzielnej Republiki Słowackiej.